De verborgen oorzaak van hooggevoeligheid (HSP)

Als je over een hoge mate van sensitiviteit beschikt, dan is het leven maar zeker ook werken in een organisatie niet altijd gemakkelijk. Hoogsensitieve mensen (ook wel HSP-ers genoemd) zijn superalert op alles wat er om hen heen gebeurt. Ze pikken alles op, van beelden, geluiden tot emoties van anderen en de sfeer in de ruimte waar ze binnenlopen. Met andere woorden, ze hebben hun voelsprieten in de hoogste stand staan.

Hoogsensitiviteit

Deze sensitiviteit is in je dagelijkse privéleven al erg vermoeiend, laat staan op de werkvloer. Veel professionals hebben hier last van en kampen daardoor met stress- en vermoeidheidsklachten. Want vermoeiend is het, als je alles om je heen opsponst en dat van binnen allemaal moet zien te verwerken. En dan heb je nog niet eens je eigenlijke werk gedaan ;-).

Lange tijd had ik me neergelegd bij het gegeven dat ongeveer twintig procent van de bevolking dit ‘heeft’, waaronder ikzelf. Dat leek een feit waar ik het maar mee moest doen. En toch bleef steeds de vraag terugkomen ‘Waar komt dat nou vandaan?.

Er moet toch meer aan te wijzen zijn dan alleen genetische bepaling als oorzaak?’

Superblij was ik dan ook toen ik het boek Liefdesbang van Hannah Cuppen las; over bindingsangst en verlatingsangst. Het heeft me veel geleerd over hoe we relationele patronen ontwikkelen én daarin vast kunnen lopen. En ja, het boek gaat over liefdesrelaties. Maar reken maar dat je deze patronen in ál je relaties tegenkomt. Vriendschappen, je contact met collega’s en leidinggevenden, en vergeet familierelaties niet. Want daar zijn de patronen tenslotte ontstaan.

En het heeft me nog meer inzicht gegeven in het fenomeen hooggevoeligheid en het ontstaan ervan.

Hannah legt daar het volgende over uit:
“Voor een gezonde ontwikkeling is het nodig dat aan de kinderlijke behoeften van warmte, bescherming, geborgenheid, liefde en erbij horen wordt voldaan. Een kind zoekt naar deze behoefte door de verbinding met de moeder aan te gaan zodat het krijgt wat het nodig heeft. Het voelt dat het welkom is in de wereld en kan zich veilig voelen. Er ontstaat een basisvertrouwen dat het ontvangt wat het nodig heeft en vanuit deze veilige basis kan het kind streven naar zelfstandigheid omdat het vertrouwen er is dat het daarin gesteund wordt door de ouder.”

Kinderen die dus, om welke reden dan ook, niet een veilige symbiose (verbinding) met de ouders – met name de moeder – kunnen aangaan, kunnen niet anders dan zich volledig gaan aanpassen omdat ze compleet van hun ouders afhankelijk zijn voor hun overleving. Vaak ontstaat dit door geboortetrauma of langere scheiding van de moeder zoals de couveuse, adoptie of ziekenhuisopname. Maar het kan ook komen doordat de ouders emotioneel niet beschikbaar zijn omdat ze dingen hebben meegemaakt zoals het verlies van dierbaren, oorlogstrauma of andere grote levensgebeurtenissen.

Hannah:
“Als overlevingsstrategie zal het kind zich dan leren aanpassen met als gevolg dat het verstrikt raakt in de gevoelens van de ouder. Dit wordt een symbiotische verstrikking genoemd. Het kind leert geen onderscheid maken tussen wat van hemzelf is en wat van de ander is, wat de grens is tussen binnen en buiten omdat het zo nauw kan beleven wat de ander voelt. Wanneer de eigen behoeften van kinderen niet bevredigd worden dan zijn ze bang om grenzen te stellen omdat ze tot elke prijs proberen de versmelting en het contact te bereiken die hun ontbeert. Het niet in staat zijn om gezonde grenzen te stellen is vaak een terugkerend thema in het latere leven.”

Als je niet in een normaal en gezond symbiotisch contact de veiligheid en warmte hebt gehad is de kans groot dat je hooggevoeligheid (HSP) ontwikkelt. In het op zoek gaan naar de ander (die niet te bereiken is), heb je je zodanig geopend dat je van alles binnen krijgt wat niet van jou is. Je hebt geleerd om vanuit deze overleving je heel ver in te leven in anderen. Als kind ben je al verantwoordelijkheden gaan dragen die niet pasten bij je leeftijd.

Je hebt al vroeg de neiging ontwikkeld om te zorgen voor de ander, in de hoop dat er daarna voor jou gezorgd zou worden. En ook ben je het leed van anderen gaan dragen omdat je onbewust bang was dat de ander het niet zelf kon dragen. Zo heb je geleerd je eigen kwetsbaarheid en gevoeligheid diep weg te stoppen omdat het te bedreigend was om te voelen dat je er alleen voor stond.

Als kind heb je het verlaten zijn door de ander betrokken op jezelf omdat je nog geen onderscheid kon maken tussen jezelf en de ander. Jezelf verlaten heb je dus al vroeg aangeleerd. En van daaruit heb je de overtuiging ontwikkeld dat je niet goed genoeg of niet lief genoeg bent. Zo verlies je je eigenwaarde en de liefde voor jezelf.

Daarmee blijf je in de vicieuze cirkel van afhankelijkheid zitten, omdat je het dan bij een ander gaat zoeken. Hieruit ontstaat het bekende please-gedrag; teveel bezig zijn met het tevreden stellen van de ander in plaats van goed voor jezelf zorgen. En in feite is dat ook wat je als HSP-er doet: je bent zo bezig met de buitenwereld dat je vergeet om goed voor jezelf te zorgen.

Ondanks dat je het verleden er niet mee verandert kan het fijn zijn meer inzicht te hebben in jouw geschiedenis en die van je ouders, en daarmee de wortels van jouw sensitiviteit. Dat geeft vaak duidelijkheid en rust. Om dan vervolgens de stap te zetten om je eigen gereedschapskist te vullen met hulpmiddelen en technieken om op een effectieve manier om te leren gaan met je gevoeligheid. Want als jij weet hoe je vanuit je ‘innerlijke kompas’ kunt gaan leven én werken, zul je wellicht ook ontdekken.

***

Ik ben benieuwd naar jouw ervaringen met sensitiviteit. Je reactie kun je hieronder posten. (i.v.m. spam worden berichten niet meteen zichtbaar)

© 2015 Gertrud de Witte – ESENZIA WerkgelukCoaching, alle rechten voorbehouden.

Similar Posts

33 Comments

  1. Graag zou ik een reactie willen geven op bovenstaande. Ik ben zelf ‘hoogsensitief’. Ik ben werkzaam als psycholoog en ik werk met kinderen. Daardoor ben ik bekend met wat hier beschreven wordt over hechting. Ik vind het nogal kort door de bocht om hoogsensitiviteit toe te schrijven aan een onveilige hechting. Het stukje genetica wordt aan voorbij gegaan. Het zal vast en zeker voor veel mensen zo werken als hier staat beschreven. Maar ik herken mij er niet in en ook bij de kinderen waarmee ik werk gaat dit niet altijd op. Ik denk zelf dat hoogsensitiviteit in aanleg aanwezig is en het kan versterkt worden door je omgeving. Het bekende ‘nature/nurture debat’ :).

    1. Dankjewel voor je reactie Floor. Mooi werk doe je zo te lezen! De oorzaak die ik hier noem is wat ook zeker niet de enige oorzaak van HSP, maar wel de oorzaak waar wat mij betreft het meest aan voorbij wordt gegaan (vandaar dat ik het ‘verborgen’ heb genoemd). Ik kon me gewoon niet neerleggen bij het gegeven dat 1 op de 5 mensen hoogsensitief is en dat we het daar maar mee moeten doen (het genetische component). Dus toen ik op onderzoek uitging (traumawerk, systemisch werk, lichaamswerk, e.d.) werd voor mij steeds meer duidelijk welke impact hechting heeft op hoe wij de wereld tegemoet treden en dus ook hooggevoeligheid. Ook de boeken Het drama van het begaafde kind van Alice Miller en Symbiose en Autonomie van Franz Ruppert zijn echt een aanrader op dit vlak.

      1. En neem daarbij in ogenschouw dat ook de gevolgen van een onveilige hechting generatie op generatie doorgegeven worden. En dat genetica inmiddels aan het aantonen is de de genen zich aanpassen bij trauma. Zie publicaties UU. Iemand ontwikkeld niet zomaar een sterk allert zenuwstelsel. Lichaam en geest zijn een. Het een staat niet los van het ander.

        Gertrud. Ik denk dat bovenstaande voor een enorm groot deel van mijn HSP cliënten geldt. Voor mij zelf ook in een bepaalde mate. Ik en me vanaf mij tienerjaren echter te bewust geweest van de situatie om me onbewust aan te passen. Terwijl ik wel afhankelijk was dus moest ik dat bewust wel vaak doen. Heb eerst geleerd zonder warmte te overleven. En later weer geleerd wat warmte en wat leven is.

        1. Dankjewel voor je reactie, Kat! Een mooie toevoeging over het systemische aspect hierin en dat kan ik alleen maar beamen.

  2. Ik ben er mee eens dat het van Hannah Cuppen nogal kort door de bocht om te stellen dat HSP zich ontwikkelt door onveilige hechting. Veel eerder is HSP een persoonlijke eigenschap op zich. Vaak kan men zien dat veel HSP-ers een omgekeerde weg volgen bij de piramide van Maslow, m.a.w. hun leven ontwikkelt zich eerst vanaf zelfrealisatie en dan naar beneden. Wel kan ik mij indenken dat hooggevoeligheid een probleem kan vormen als er sprake is geweest van onveilige hechting maar is geen oorzaak voor HSP.

    1. Dankjewel voor je reactie Max! Ik ben benieuwd hoe jij dan de oorzaak/oorzaken ziet van HSP?

      1. Hallo, ik ben zelf HSP en ik denk echt dat het zowiezo genetisch bepaald is, een persoonlijke eigenschap, en dit in combinatie met een hechtingsprobleem kan HSP alleen maar nog meer vermoeilijken en versterken waardoor je als HSP een (extra) moeilijke jeugd hebt gehad. Maar hechtingsprobleen hoeven in mijn ogen dus zeker niet persee samen te gaan met HSP. Het kan het wel heel erg versterken, als ik voor mezelf mag spreken.

  3. Ik kom op jouw site terecht omdat ik ook op zoek ben naar antwoorden op de vraag wat de oorzaak is van HSP. Ik herken HSP bij mezelf en ook bij cliënten die ik behandel in mijn praktijk. Wat ik zelf bemerkt heb is dat er bij mensen met HSP wel een oorzaak lijkt te zijn. Althans er zijn zaken die gespeeld hebben die mogelijk van invloed zijn geweest. Daarmee is nog geen oorzakelijk verband gelegd. Maar het viel mij in die mate op dat de vraag bij me op kwam. Ik zie als mogelijke oorzaak ook o.a. hechtingsproblematiek. Dit kan ook ontstaan zijn doordat er vóór de zwangerschap een miskraam is geweest waardoor moeder het lange tijd lastig vindt om zich aan het nieuwe kindje te hechten en in angst leeft omdat het mogelijk weer mis zou kunnen gaan. Verder bij moeders die zelf een heftige onverwerkte verlieservaring of trauma hebben meegemaakt voor de zwangerschap. Traumatische geboorte, couveuse-kindjes of op jonge leeftijd een ziekenhuisopname of andere bekende redenen voor onvolledige hechting. Maar ook alleengeboren tweelingen! Het schijnt dat 1 op de 10 zwangerschappen begint als een tweeling terwijl er slechts 1 op de 100 tweelingen geboren worden. Wat voor effect zal dit niet hebben op de relatie met “de ander”? Ik ben er van overtuigd geraakt met al deze voorbeelden uit mijn praktijk dat er zeker een “reden” moet zijn om je tot een HSP te ontwikkelen. Zou interressant zijn als dit kon worden onderzocht!

    1. Dankjewel voor je reactie Neeltje! Wetenschappelijk onderzoek op dit onderwerp en specifiek deze oorzaken is er volgens mij (nog) niet, maar de boeken Het drama van het begaafde kind van Alice Miller en Symbiose en Autonomie van Franz Ruppert zijn echt een aanrader op dit vlak als je er meer over wilt lezen!

  4. Ik sluit me aan bij de 1e 2 reacties: het verbaasd me in hoge mate, dat er sprake van een ‘oorzaak’ moet zijn! HSP is immers geen stoornis of afwijking. Het hoeft ook helemaal geen puur-problematische eigenschap te zijn, en kent vele positieve kanten. Maar net als bij alle uitgesproken temperaments/karaktereigenschappen is het wel zaak, dat je er goed mee om leert gaan. En dan kun je het zelfs verder ontwikkelen (zie ook: Sensitieve Intelligentie, Barbara Driessen). Ik zie het zo: er zijn rationele mensen, er zijn gevoelsmensen, er zijn mensen met veel humor, mensen met een ochtendhumeur, mensen met een taal-f juist wiskundeknobbel, er zijn optimisten, pessimisten, dromers en mensen die heel analytisch zijn. En dus ook mensen met een verhoogde gevoeligheid. Tel daar de genetische component bij op et voila. Uiteraard kan hechtingsproblematiek leiden tot heel veel andere problemen- en eigenschappen. En de combi HSP en hechtingsproblematiek komt natuurlijk voor, maar het zijn m.i. 2 verschillende dingen. Ik ken voldoende mensen met Hechtingsproblematiek die geen HSP-er zijn. En omgekeerd. Ik ben zelf van een eeneiige tweeling en heb in de couveuse gelegen, mijn zus ook. Ik ben HSP, zij niet. Neeltje wekt in haar reactie de suggestie dat je je tot HSP kunt ontwikkelen…..ik geloof daar niets van.Je bent het m.i. al bij de geboorte. Is het niet toevallig zo, dat in dit artikel en draadje hooggevoeligheid/sensitiviteit wordt verward met overgevoeligheid?

    1. Hi Stefanie, dankjewel voor je reactie! Grappig om te zien dat er zoveel mensen zoveel meningen zijn, zeker op dit onderwerp. Ik snap dat niet overal een hele duidelijke oorzaak voor aan te wijzen is, maar mijn nieuwsgierigheid hiernaar deed mij verder op onderzoek uit gaan. En het lijkt erop dat, net als bij veel ziektes, aandoeningen, etc. de discussie over nature of nurture bij HSP ook nog niet klaar is. Persoonlijk houd ik het voorlopig maar even op een combinatie van beide en zal misschien toekomstig onderzoek verder inzicht geven hierin!

  5. Angela van Vlaandderen says:

    Hallo,

    Ja ik denk ook dat HSP is aangeboren en geloof ook dat je opvoeding daarin erg belangrijk is. Ik heb ook moeite om de gevoelens te onderscheiden van anderen en die van mezelf. Door mijn slechte nest is mijn leven meer een dwaalspoor gebleven.
    Een aaneenschakeling van verkeerde keuzes en heel veel verdriet.
    Ben ondertussen nu bijna 51 en drie echtscheidingen achter de rug waarvan 1 met een narcistische persoon. heb ook een dochter met dezelfde trekken en me dat te realiseren is afschuwelijk. Heb wel gebroken met de hele familie want kon niet meer tegen de negativiteit van die lui. Gelukkig heb ik al een paar jaar thuisbegeleiding waarmee ik alles probeer op de rit te krijgen. Ik hoop dat de toekomst iets mooiers voor me heeft weggelegd want een depressie lijkt soms onvermijdelijk. Dus ja ik denk inderdaad ook aan een combinatie van een aangeboren sensitiviteit en een traumatische jeugd die funest zijn om je als gezond mens te kunnen ontwikkelen.

    A..

  6. Ik ben zelf ook HST en kan mij wel vinden in de tekst. Ik heb mij al heel mijn leven verantwoordelijk gevoeld voor mijn moeder en wilde haar beschermen van alle pijn van de wereld. Zij is nu 86 jaar en hulpbehoevend. Ik ben haar mantelzorgster en ga eraan kapot…ik probeer elke mogelijke hindernis mbt haar veiligheid of verzorging of wat dan ook zelf op te lossen. Ik durf geen hulp te vragen gewoon omdat ik bang word dat er iets vergeten kan worden…..Ik ga eraan kapot, echt waar. Heb al therapie gehad maar geraak geen stap vooruit. In mijn relatie tot mijn man word ik ongenietbaar en voel me dan daar weer heel slecht over…ik kan geen grenzen stellen heb dit nooit gekund en zeker niet tov mijn moeder.

  7. Sorry, dat ik dit zeg, maar dit is volledig onzin wat je schrijft. Hoogsensitieve mensen hebben juist een hoge mate van empathie wat meestal ontstaat als je juist veel liefde en warmte hebt gekregen, en ook niet bij alle gevallen is het zo. HSP is een karaktereigenschap, wie je bent en geen ‘aandoening’ wat zich ontwikkeld. Je wordt er mee geboren of niet. HSP valt niet onder psychiatrische ziektebeelden dat de oorzaak een traumatische ervaring is.

    1. Hi Marianne, dank voor je reactie. Mooi hoe iedereen hier op z’n eigen manier naar kijkt, wat duidelijk blijkt uit alle reacties hier.
      Wat ik in dit artikel aan de kaak wil stellen is dat het voor mij niet 100% waterdicht is dat hooggevoeligheid alleen maar genetisch is. We kunnen het een karaktereigenschap noemen, maar ook daarvoor geldt voor mij de vraag; welke invloed heeft ‘nurture’ daarop?
      Het is absoluut mijn intentie niet om met dit artikel te beweren dat HSP een aandoening is, en al helemaal geen psychiatrisch ziektebeeld. Maar dat staat hier volgens mij ook nergens ;-). Ik zie het als een eigenschap die heel positief is en waar je veel moois mee kunt doen, maar ook als een eigenschap die in de praktijk door veel mensen als lastig wordt ervaren. Ook ik ken beide kanten goed.
      En of je nu expert bent op dit onderwerp vanuit je beroep, er zelf ervaring mee hebt, er iets over gelezen hebt of anders, het belangrijkste is dat je volgt wat voor jou klopt!

  8. Grappig, hoe fel mensen reageren die zich hier niet in herkennen. De vrij ‘vinnige’antwoorden geven mij het gevoel dat deze mensen juist geen HSP-ers zijn…. Gertrud, jouw artikel was voor mij ontzettend fijn om te lezen; echt alles klopt voor mij persoonlijk, en het geeft me inderdaad rust en acceptatie. Er is dus verder niets mis met mij! Hartelijk dank…

  9. Als HSPer heb ik de volgende “kenmerken” of de eigenschappen of de gevoelens of hoe je het wilt lezen..

    1) INTENS MEDELIJDEN (LETTERLIJK)
    -ik kan geen nieuws kijken waarbij ik zie babies kinderen onschuldigen zie lijden tijdens de nugaande oorlogen. Dat onschuldige mensen daar worden vermoord terwijl wij hier “genieten”. Ik denk steeds “stel je voor het mijn gezin is”, stel dat het mijn zoontje was,..wat een pijn ik als moeder zou lijden en dan kan ik hartverscheurend gaan huilen. Het proberen niet te denken aan de afschuwelijkheden geeft mij een schuldgevoel. Dus ik kijk geen nieuws meer maar lees wel nieuwsberichten. Ook heeft dit invloed op mij wanneer ik iets leuks doe, dan denk ik weer “people are dying there and your having fun” eerlijk wereld he.
    -Als ik een boek lees, verhalen hoor e.d. kan ik mij inleven waardoor ik het verdriet maar ook vreugde mee kan leven. (vreugde wat minder)
    -ik kan geen horror of te enge films kijken, wanneer ik het wel doe blijft het paar dagen in mijn hoofd spoken.

    2)LIEFDE..
    Ik hou te veel van mijn ouders, en ben bang om ze te verliezen; mijn vader werkte veel in mijn kindertijd en me moeder gaf mij juist te veel liefde..altijd lief geweest voor mij.
    Ik hou zielsveel van mijn zoontje en ben net als me moeder ook op dit punt, ook lief voor hem, ik laat hem niet huilen, (n.b. ik verwen hem niet) het communiceren met hem begon toen hij pas geboren was, we begrepen elkaar snel, Mijn zoontje van 8 maanden begint met huilen omdat hij in een tekenfilmpje ziet dat een olifant van een berg valt (terwijl andere babys hier om zouden lachen, vermoed ik). Dus ja die is ook een HSPer. Hij heeft ook iets hoofdbegaafds maar tijd zal het laten zien.

    3) UITSTELGEDRAG
    Ik stel de meeste dingen dat ik moet doen thuis, in mijn leven, soms ook belangrijke stappen uit. Waardoor ik voor een aantal dingen te laat ben. Het plannen, concentreren en ervoor gaan wordt steeds geblokkeerd met te veel gedachtes, of te veel dingen die ik eerst nog moet doen etc.

    4)VERMIJDGEDRAG
    Om de confrontatie met de echte wereld uit mijn hoofd te zetten, koop ik veel. Ik heb koopverslaving ontwikkeld helaas. Maar dat is het enige dat mij afsluit van de wereldprikkels. Materiële dingen die mij voor een minuutje vreugde geven.

    5) PLEASE-GEDRAG
    Ik wil iedereen in mijn omgeving cadeautjes geven, hen blij maken. Dan voel ik mij ook goed, al is het iets kleins. Bij andere situaties waarbij ik een prestatie voor moet leveren tegen mijn wil, wordt het please gedrag mij te veel, waardoor ik uiteindelijk ongelukkig eindig en boos op mezelf. Het-niet-durven-NEE-te-zeggen-gedrag, omdat je denkt dat je daarmee het hart van de ander breekt. speelt bij mij een grote rol.

    6) DOOD
    Religie, spiritualiteit en het hebben over de dood vind in interessant. Straks liggen we onder de grond en dan draait de wereld wel door maar hoe zit het met ons?

    De rest komt nu even niet op.. zodra het opkomt zal ik mezelf verder beschrijven als hsper.

    1. Roxanne morlog says:

      Wow dit is echt heel herkenbaar al die punten im heb dat precies hetzelfde echt bizar

  10. Hallo,
    Fijn om dit artikel te lezen. Ik weet zelf al jaren dat ik HSP-er ben. Een paar jaar geleden heb ik het boek Liefdesbang gelezen. Dit was voor mij erg herkenbaar. Ik had zelf niet de link gelegd tussen onveilige hechting en hooggevoeligheid, maar het klinkt mij logisch in de oren. (Ik denk wel dat er een aanleg moet zijn voor gevoeligheid.) Als ik ergens binnen kom, dan “scan” ik altijd de personen die er zijn. Of het veilig is, hoe zij zich voelen. Dit gaat automatisch. Een ander naar de zin maken is ook een automatisme. De laatste tijd probeer ik dit gedrag bewust te worden en het verantwoordelijk voelen voor het welzijn van anderen te verminderen.

  11. Hoi Gertrud,

    Toen ik ontdekte dat ik HSP ben (of in jouw ogen misschien heb?) dacht ik in eerste instantie dat het om een karakter eigenschap ging, zoals vaak gezegd wordt. Later kwam ik in een fase waarin ik het tot de bodem wilde uitzoeken en net als jij kwam ik allerlei mogelijke oorzaken tegen. Ik ging HSP zien als een “afwijking”, of een ziekte zelfs. Totdat ik manieren vond om die afwijkende dingen te neutraliseren. Nu, in de volgende fase, blijft er toch een sensitiviteit over die ik niet kan koppelen aan een of andere existentiële angst en die als het ware veel zachter voelt. Ik denk nu dat hoogsensitieve mensen toch wel iets anders zijn dan niet hoogsensitieve, maar wat je vaak ziet is dat het hoogsensitieve beschreven wordt vanuit de beleving van iemand die nog niet heeft leren omgaan met die sensitiviteit en dat geeft mijns inziens een erg vertekend beeld.

  12. Geboren in een wereld waar veel gekte om mij heen was. Ik dacht al vroeg waar ben ik beland. Ben een jaar bij mij moeder weg geweest ivb met haar therapeutische opname. Bij terug komst bij moeder weet ik nog heel goed dat ik de gevoelens niet kon handelen. In contact met haar kon ik geen onderscheid maken tussen onze verschillende werelden. Door dat ze emotioneel niet beschikbaar was ben ik altijd gericht gebleven op haar sensitieve toestand. Ben op volwassen leeftijd er achter gekomen.en dat mijn hsp mij geholpen heeft veiligheid voor mezelf te waarborgen. Mijn hechtingsproblemen gooiden wel vaak roet i het eten als er wel enigzins een normale situatie gaande was. Hierdoor hebben mijn vertrouwen en hsp flink geleden. Kan er wel een boek over schrijven. Ik herken me volledig in jouw verhaal. De reacties vind ik soms wat kort door de bocht. Iedereen heeft zijn eigen waarheid en willen die graag kenbaar maken. De kaart is niet het gebied, heerlijk toch.

    Met vriendelijke groet Michel

    1. Dankjewel voor je reactie Michel, en mooie inzichten heb je inmiddels gekregen over jezelf en jouw HSP!

  13. net gelezen en ik herken me er voor 200% in!!!! als of ik het geschreven heb. Heb het gevoel dat mijn dochtertje het ook heeft. mijn vader is bij ons weg gegaan toen ik 3 weken oud was. mijn dochter was te vroeg geboren en heeft 2 weken op neo gelegen. Voelde dit aan als een groot gemis in onze binding. ik neem aan zij ook.

  14. Zo herkenbaar, deels voor mijzelf maar zeer zeker voor mijn dochter. Ik vraag mij 1 ding af… het gaat hier voornamelijk om de band met de moeder maar als de vader op jonge leeftijd van het kind besluit te vertrekken naar het buitenland, kan dit dan ook dezelfde gevolgen hebben?

    1. Dankjewel voor je reactie en interessante vraag Maria! De band met de moeder is bijna altijd de belangrijkste en zal dan ook de meeste impact hebben op de hechting van een kind, en ook zal een dergelijke situatie met de vader ongetwijfeld invloed hebben gehad. Ik denk ook niet dat we slechts één situatie kunnen of moeten willen aanwijzen als ‘de oorzaak’…

  15. Veel herkenning en erkenning in je verhaal….

    Wat maakt dat je overtuigd bent dat het ontstaat ipv dat je ermee geboren wordt.

    (Als je niet in een normaal en gezond symbiotisch contact de veiligheid en warmte hebt gehad is de kans groot dat je hooggevoeligheid (HSP) ontwikkelt.)

    Maar er zijn ook mensen die vanuit ongezond contact zijn ontwikkeld maar geen tekens van hsp vertonen ofwel herkennen bij zichzelf.

    1. Hai Merel, dank voor je reactie!
      Ik denk dat wat ik schrijf een belangrijke en veel voorkomende oorzaak is van HSP (zie bijv. ook boeken van therapeuten als Franz Ruppert), maar niets is natuurlijk zwart of wit en genen zullen ook zeker een rol spelen. En uiteraard zijn er ook mensen die alle genoemde oorzaken herkennen maar zich niet kunnen vinden in het fenomeen hooggevoeligheid. Alhoewel ik ook regelmatig mensen tegenkom die heel gevoelig zijn maar waarbij het diep weggestopt is (omdat het vaak niet veilig was) en zichzelf een soort ‘rationeel masker’ hebben aangemeten en het contact met hun lijf/gevoel kwijt zijn (ik was ooit een van hen ;-)).

  16. Kan het ook zijn dat je als ouders hooggevoelig bent en daardoor het doorgeeft aan je kind? Ik merk dat beide kinderen hooggevoelig zijn maar wij als ouders ook. En liefde en veiligheid hebben we ze altijd gegeven. Ik merk hier dat de ene kind sterker op geluid gereageerd en de ander op geuren en emoties. Ikzelf reageer echt op emoties. Vader denk ik meer op geuren net als dochter. En haar oma reageert ook op geuren. Ben even benieuwd hoe dit overgaat in de kinderen om het beter te begrijpen. Oudste die erg op geluid reageert als kleinkind is ook hoogintelligent. Jongste lijkt dit niet te hebben in oeder geval niet zichtbaar, meer moeite met lezen en taal groep 3 maar het hooggevoelig zie ik terug. Beide waren ook bang voor de dood.

    1. Ja, dat zal zeker het geval zijn! Zoals ik in een eerdere reactie hieronder ook schreef, het zal een deel ‘nature’ zijn en een deel ‘nurture’. Daarom is het zo fijn dat je als ouder weet hebt van HSP en daarin al goed voor jezelf kunt zorgen, zodat je dat voorbeeld mee kan geven aan je kinderen.

  17. Ik ben opgevoed door een narcistische moeder
    Ik heb toen 15 jaar was contact verbroken, toen ik 26 was heb ik gelezen over hsp, hier kon ik mezelf erg in vinden. Ook ben ik achter gekomen dat ik ben opgevoed door narcist.

    Ben ik wel hooggevoelig?
    Of wil ik dit graag geloven zodat ik weet wie ik nou eigelijk ben?

    1. Hi Melissa, dank voor je reactie. Het is voor mij zo natuurlijk wat lastig om te beoordelen of je hooggevoelig bent, maar ga er maar van uit dat als je veel herkenning hebt bij het lezen over de kenmerken dat dit het geval is. En er zijn veel gradaties van HSP en ook zijn er verschillen in welke kenmerken je wel of niet ervaart. Dus altijd belangrijk om je goed in te lezen en te ontdekken wat jij nodig hebt om er mee om te gaan, leren hoe je goed voor jezelf kunt zorgen en hoe je het in kunt zetten als kracht!

  18. Ik voel me ook betrokken bij dit artikel. Heb als baby in het ziekenhuis gelegen en ben de afgelopen jaren er achter gekomen dat dat een factor is voor mijn HSP en binding- en verlatingsangst. Ik heb al een regressie mogen beleven op dit gebied door het verdriet van het gemis aan liefde van vooral moeder, intens te voelen. Ik merk nog steeds dat als ik een meisje ontmoet, er een soort kwetsbaarheid omheen hangt, alsof ik kan worden gelezen wat er in me omgaat. Dit maakt me onzeker. Als het (fysieke contact) intiem is, en er is een klik, dan is de prijs hoog, kom ik achter. Ik voel een soort afhankelijkheid en verlangen omdat zij mijn behoeften bevredigd. Sex was eerder altijd een uitlaatklep. Dit duidt wat mij betreft op een vorm van eenzaamheid die gecompenseerd wordt door haar aanwezigheid en wat ze me geeft. Dit is ook verwarrend want de intensiteit voelt deels ook natuurlijk. Maarja waar ligt de grens ? Dat hangt van de intensiteit van de beleving af. Ik stel mezelf in ieder geval zo kwetsbaar mogelijk op dat ik de gevoelens mag toelaten waardoor ik ze zo sterk aanvoel. Een masker op Etten is bewust geen optie. Het gaat overigens wel een beetje ten koste van het contact want in eerste instantie voelde ik me uit het lood geslagen en hsp is niet altijd eenvoudig mee om te gaan voor een buitenstaander. Nu hebben we besloten dat ik wat meer tijd voor mezelf neem voordat we weer elkaar zien.

    In zijn algemeenheid richt ik me op het accepteren van mijn gevoel en alles wat er in me omgaat door middel van mindfulness meditatie. Daardoor ga ik meer uit mijn hoofd en meer in mijn lijf. Hierdoor sta ik bewuster in het leven. Dit heeft tot nu toe al geresulteerd in het stopzetten van vriendschappen die vooral afleiding gaven in plaats van verbinding opleverden. Moeilijk maar essentieel om mezelf de ruimte te gunnen in deze, op prestatie gerichte, haastige maatschappij.

    Band met ouders is over het algemeen goed al besef ik dat ik niet begrepen wordt. Of voel. Dat is over het algemeen, überhaupt het geval. Op het moment dat ik in spanning zit of een ander hsp moment beleef, projecteer ik die spanning op mijn ouders. Ik merk een kort lontje of irritatie. Alsof ik ze de schuld geef maar ze staan ook het dichtst bij dus dan is een verwijt voor de hand liggend,

  19. Hallo, fijn je info hier te vinden.

    Een paar jaar geleden ging ik op onderzoek in boeken en online omdat ik me afvroeg of ik CVS had en waarom ik niet kon loslaten e.d. en zo heb ik ontdekt wat er met mij “aan de hand is”: ik herken mezelf duidelijk in alle verhalen en beschrijvingen van HSP. Alle puzzelstukjes van de voorbije decennia vielen plots op hun plaats. *zucht van opluchting* 🙂

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *