Ontslag? Rouwen mag!

rouw bij ontslag

Werk is voor de meeste mensen heel belangrijk. Je verdient er natuurlijk je inkomen mee, maar dat is het niet alleen. Je hebt daar sociale contacten, je ontwikkelt je in je vakgebied en op persoonlijk vlak. En je spendeert er een groot deel van je dag en je leven aan.

Als je dan je baan kwijtraakt, of dat nu verwacht is of onverwacht, dan vindt er een vorm van afscheid nemen plaats. En dat gaat gepaard met rouw.

Rouw is je houvast verliezen

Volgens collega Patricia Wouters, specialist in verlieskunde is rouw een reactie op het verlies van iets of iemand die van grote betekenis voor je is geweest in je leven. Het is vergelijkbaar met het gevoel dat je iemand bent verloren, bijvoorbeeld door overlijden of het verbreken van een relatie. Iets wat je dierbaar is of was en dat verloren is gegaan.

Zo krijg je ook te maken met rouw als je je baan kwijtraakt. Vaak worden de gevoelens en emoties die gepaard gaan met ontslag niet direct herkend als rouw. Je hebt er wel last van maar weet niet direct wat het is. En ook als je blij bent dat je daar weg bent, dan nog zal er een vorm van rouw zijn.

Ongeveer 20 procent van de mensen die een dergelijk verlies ervaart is niet goed in staat om er op een adequate manier mee om te gaan. Ze hebben gevoelens van schaamte, schuld, boosheid, onmacht, frustratie, onheus bejegend zijn en voelen zich niet gezien en gerespecteerd.

Rouw kan zich verder uiten in:

  • Psychosomatische klachten: o.a. hoofdpijn, spierpijn, last van de spijsvertering, nek- en schouderpijn, rugklachten, eczeem.
  • Cognitieve klachten: o.a. piekeren, verminderde concentratie, dingen minder goed kunnen onthouden.
  • Emotionele klachten: o.a. huilen, boosheid, opluchting, schaamte, spijt, gevoel van falen, angst voor de toekomst, somberheid, snel geïrriteerd.
  • Gedragsverandering: o.a. drinken, roken, afleiding zoeken, (overdreven) actie, veel of juist niet slapen.

Deze emoties zijn heel normaal! Belangrijk is wel dat je erkent dat rouw geen ziekte is en ook geen depressie of burnout. De sombere gevoelens die ermee gepaard worden er nog wel eens mee verward.

Ook is het belangrijk dat je ruimte biedt aan je emoties. Het accepteren van de situatie, het erkennen en aanvaarden ervan is essentieel in het rouwproces om straks weer naar de toekomst te kunnen kijken. Als je hierin blijft hangen dan is het bijna niet mogelijk om vooruit te kijken en gemotiveerd op zoek te gaan naar een nieuwe baan.

Een voorbeeld van een dergelijk proces is Linda. Ze werd plotseling ontslagen naar ruim 15 jaar trouwe dienst. Het was voor haar de ideale baan: computerwerk in combinatie met teksten schrijven, dicht bij huis, een 24-urige werkweek, fijne collega’s en een prettige werksfeer. De klap kwam hard aan. Ze begreep er niets van en voelde zich enorm aan de kant gezet. Ze had toch altijd goed gefunctioneerd?

Twee maanden na haar ontslag kwam Linda bij me en ze kon alleen maar huilen. Wat een verdriet, boosheid, onbegrip en gevoel van onmacht. Aan de slag gaan met haar loopbaan en toekomstperspectief had op dat moment dan ook nog weinig zin. Linda zat nog midden in het rouwproces en had in eerste instantie daar ondersteuning bij nodig. Pas toen we daar de nodige aandacht aan hadden besteed was ze in staat om met hernieuwd zelfvertrouwen haar volgende carrièrestap te bepalen en te realiseren.

 

De emoties die gepaard gaan met ontslag krijgen zijn dus heel normaal. Wees je er bewust van en herken ze als symptomen van rouw. Je bent echt niet gek geworden, depressief of burnout! Maar ga er wel mee aan de slag zodat je snel weer je focus op de toekomst kunt leggen en een mooie nieuwe start kan maken!

 

***

 

Leuk als je wilt reageren op dit artikel! Dat kan hieronder.
(Let op: ivm het voorkomen van spam is je reactie niet meteen zichtbaar)

Vond je dit artikel waardevol? Wil je het dan delen op Facebook, Twitter of Linkedin? Gebruik daarvoor de social media buttons hieronder. Mijn dank (en dat van de lezer) is groot!

Similar Posts

2 Comments

  1. Hallo, Ik heb 12 jaar gewerkt als linnekamer medewerkster, samen met een collega.
    Vaak maakte we grapjes over het is dat we het zo gezellig hebben, dat maakt het werk nog een beetje aangenaam. Ik heb er daarom ook met heel veel plezier gewerkt.
    4 jaar geleden werd deze functie ineens opgeheven en kreeg ik de mogelijkheid om een opleiding te volgen. Al gauw merkte ik dat dit niet was wat ik wilde. Dus na 4 maanden tobben besloot ik om te stoppen. Andere functies daar stond ik op dat moment niet voor open. Zag overal nadelen aan, zodat mijn werkgever besloot om mij de ontslaan. Ik was perplex… Nog perplexer was ik dat ik de ontslag brief thuis kreeg dat het mijn eigen wens was. Ik was verlamd om er tegenin te gaan.
    Ineens zat ik thuis…. Dit was niet wat ik wilde…
    Ingeschreven bij het uitzend bureau en vna het ene schoonmaak baantje naar he andere schoonmaak baantje gehopt. Nog in een grote wasserette gewerkt, Nee vervelen deed ik me niet.
    2 jaar geleden werd er vlak bij mij in de buurt een particulier zorgcentrum gebouwd. Ik heb daar een gesprek gehad, werd aangenomen, had een pracht baan. Maar toch voelde het niet zo.
    20 uur in de week stond in mijn werk in mn eentje te doen. Dit was niet wat ik er van verwacht had. Maar omdat ik een uitzicht had op een vast contract, bleef ik aan het werk. Want wie krijgt er nou nog een vast contract. Maar toch… iedere dag met zenuwen in mn lijf naar mn werk… weer een dag alleen….
    Al 1,5 jaar geef ik aan dat het alleen werken mij zwaar valt. Mn baas is blij met mij, roept allerlei opties en een stemmetje in mij schreeuwt, ja maar dat is niet wat ik wil……
    Een half jaar geleden werd de stress zo erg, dat ik hulp gezocht heb bij een psycholoog.
    Ja ik weet dat ik het allemaal zelf doe… dat ik mezelf gek loop te maken, iedereen roept heerlijk toch lekker in je uppie, hoef je met niemand rekening te houden….Moet je maar contacten en gezelligheid naast je werk gaan zoeken….
    Je collega’s zijn collega’s en geen vrienden waar je alles mee deelt….
    Ik kreeg steeds meer het gevoel dat ik niet begrepen werd.
    Eind deze maand loopt mijn tijdelijk contract af. En het uitzicht op een vast contract zat als een strop om mn nek. Tot vorige week bij mij de maat vol was.
    Weer kwam ik met stress in mn lijf aan op mn werk. Wil ik dit nou werkelijk mezelf dag in dag uit aan blijven doen??? En toen heb ik besloten om daar weg te gaan en dat voelde als een opluchting.
    Mijn psycholoog vraagt zich af, waarom ik zo graag met iemand wil samen werken, wat maakt dat zo belangrijk voor mij, wat mis je in je werk, wat wil je opvullen door een ander om je heen te hebben?
    Een hoop vragen en een hoop denk werk….
    Net zegt mijn kapper: je hebt het niet meer naar je zin hé sinds die grote verandering dat je weg moest. En dat zette mij ook weer aan het denken.
    Ik hoor mezelf vertellen dat het missen van mijn collega (of zoals op mn nieuwe werk ‘een’ collega) dit gevoel veroorzaakt. En zo kom ik op deze site terecht: Verlies van je baan ontslag- rouwen mag.
    Ik herken er veel in.
    Nu realiseer ik mij waarom ik zelf besluit om weg te gaan. Dat het hebben van een vast contract mij benauwde, omdat ik ook weet dat het zo ontbonden kan worden. Dat ben ik nu voor. Ik neem zelf het besluit.
    I heb mezelf geen kans gegeven om te wennen aan het werk in mn eentje, heb niet open gestaan voor andere opties, omdat alleen het hebben van een directe collega dat was wat ik wilde.
    Mijn baas vind het ontzettend jammer dat ik wegga, maar begrijpt nu ineens na 1,5 jaar de oorzaak van mijn eenzaamheid. De deur blijf voor me open staan en als ik over een paar maanden zin heb om terug te komen, dan gaan we kijken wat de mogelijkheden zijn.
    Ik vind het een heerlijk bedrijf, vind het jammer dat ik weg ga, maar het voelt voor mij nu als een opluchting dat ik zelf dit besluit genomen heb.
    Ik denk dat ik nog een aardig ritje voor de boeg heb, maar nu mij duidelijk is geworden, waarom ik mijn baan geen kans heb gegeven, kan het alleen maar beter worden.
    Ik wilde het even kwijt….

    Linda

    1. Wat een moedige beslissing Linda! Heel gaaf om te lezen hoe je duidelijk je je eigen gevoel volgt en daar dit risico voor durft te nemen. Dit is zo ’empowerent’ voor jezelf, ook al ga je misschien in de toekomst nog wel eens twijfelen of je hier goed aan hebt gedaan. Alle lof en ik wens je heel veel succes met je vervolgstap!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *