De tevergeefse zoektocht naar geluk

Geluk

Je vind het belangrijk om jezelf te ontwikkelen. Op werkvlak, mentaal/emotioneel vlak, fysiek vlak en misschien ook het spirituele vlak. Je werkt hard om successen te boeken op je werk, je volgt opleidingen om hogerop te komen, je gaat naar de sportschool om fitter en strakker te worden en je doet een mindfulnesstraining in de hoop dat dit je meer rust en balans gaat opleveren.

Maar wat nou als dat allemaal niet brengt wat je zoekt? Als je nog steeds je doelen niet bereikt? En als je die wel hebt bereikt, ze niet het geluk met zich meebrengen waar je zo naar op zoek bent?

Ik ken deze queeste ook heel goed. Ik heb tien paar handen nodig om alle opleidingen, cursussen en workshops te tellen die ik in de afgelopen 15 jaar heb gedaan. Natuurlijk de afgelopen jaren veelal voor mijn werk. Maar ook persoonlijk, op zoek naar iets wat ik nog niet had. Al kon ik nooit goed duiden wat ik dan wilde vinden.

Maar het wordt me steeds helderder. Volgens een van mijn inspiratiebronnen John Newton van Health Beyond Belief heeft het te maken met ‘validation’, oftewel bevestiging. Bevestiging van je mening, van wat je hebt meegemaakt, van je talenten, maar vooral van wie je bent. Hiervoor moeten we terug naar onze jonge jaren.

Tussen je geboorte en je 7e levensjaar vindt de imprintperiode plaats. Je kopieert en absorbeert alles wat je om je heen ziet, hoort en vooral voelt. Een soort ‘copy-paste’-periode dus. Tijdens die vroege kinderjaren hebben de gebeurtenissen die we meemaken enorm veel impact op ons, hoe klein die gebeurtenissen in onze volwassen ogen ook lijken. Om daar mee om te gaan, eigenlijk letterlijk om te overleven, moesten we delen van onszelf afsplitsen. Want als je nog niet in staat bent om je te uiten en je te verweren, dan is dat de enige mogelijkheid.

Een goed voorbeeld is intuïtie en gevoel. Bij hoeveel mensen is dit niet enorm ver weggestopt en bijna onbereikbaar geworden? Zou het een (onbewust geïnstalleerd) beschermingsmechanisme kunnen zijn om iets maar niet meer te hoeven voelen? Omdat het té groot en té veel was?

Een keer van je driewieler vallen als peuter zal misschien niet meteen zo’n impact hebben, maar kun je je voorstellen dat 100en of zelfs 1000en minder prettige ervaringen in je jonge leven wel kunnen leiden tot deze afsplitsing? En wat als je deze ook nog een keer vermenigvuldigt met alles wat er in je familiegeschiedenis heeft plaatsgevonden, ook al heb je daar misschien geen weet van?

Al deze gebeurtenissen en ervaringen liggen opgeslagen in je fysieke lichaam: je DNA, je autonoom zenuwstelsel, je organen, je botten, je spieren, enzovoorts. Maar ook in je mentale, emotionele en spirituele lichaam.

En door dit alles krijg je een scheve perceptie van je/het leven. Je bril is niet helder omdat de glazen vies zijn geworden door alle opgeslagen ervaringen, en de betekenis die jij daar onbewust aan hebt gegeven.

Dit heeft een onwaarschijnlijk grote impact op je gedrag, je vrije wil en de keuzes die je maakt. Je voelt je volwassen, maar eigenlijk ben je dat helemaal niet. Die peuter van 3 heeft namelijk nog steeds de regie in handen.

Het is net als een slechte TV-serie die steeds maar herhaald wordt. Het was al slecht, maar je blijft er steeds naar kijken. Je stelt jezelf mooie doelen, maar iedere keer haak je halverwege weer af. En hoe vaak je ook van baan veranderd, steeds kom je collega’s tegen die bepaalde irritaties in je oproepen. Of je hebt de ene relatie na de andere, maar ook daar kun je ‘het’ niet vinden. Begint het op een patroon te lijken ;-)?.

Wil je niet langer dat de peuter in jou je leven bepaalt? Dan heb je die diepe imprints, de wortels van je patronen te onderzoeken. Deze oude wonden in jou vragen om gezien, bevestigd en opgelost te worden. Die afgesplitste delen zoeken namelijk om bevestiging. Ook nu je volwassen bent; of misschien júist dan. Omdat je nu wel bij machte zijn om ermee te ‘dealen’.

Niet voor niets dat deze delen af en toe bij je aankloppen. Dat doen ze in de vorm onprettige sensaties in je lichaam. De huidige oorzaak daarvan kan willekeurig zijn: ontslag, een conflict, een teleurstelling, een burnout, een relatie die eindigt, enzovoorts. Maar de wérkelijke oorzaak van je sensaties zijn vaak terug te leiden naar de wortels, je imprints.

Want die allereerste ervaringen hebben het meeste invloed op je leven nu. En dan is het harde werken om hogerop te komen, allerlei cursussen volgen ter zelfverbetering (tenzij ze juist dit stuk aanpakken natuurlijk!), je uitsloven in de sportschool om er beter uit te zien, en dergelijke eigenlijk alleen maar een gevalletje pleister op de wond. Want als je onkruid niet met wortel en al aanpakt, blijft het gewoon doorgroeien.

Er zijn verschillende manieren waarop je met je vroege (belemmerende) imprints aan de slag kunt gaan. Je kunt daarbij starten met een praktische aanpak zoals het onderzoeken van je overtuigingen via NLP, RET, of kiezen voor een therapeutischere aanpak zoals systemisch werk (o.a. systemisch coachen en familieopstellingen), healing, sjamanisme of traumagericht werk.

 ***

Leuk als je wilt reageren op dit artikel! Dat kun je hieronder doen. Let op: i.v.m. spam wordt je bericht niet meteen zichtbaar.

© 2016 Gertrud de Witte – ESENZIA WerkgelukCoaching, alle rechten voorbehouden.

Wil je dit artikel gebruiken in een tijdschrift, nieuwsbrief, blog of op een website? Dat mag, leuk zelfs! Graag dan wel de volgende tekst erbij vermelden met een werkende link:

“Door Gertrud de Witte van ESENZIA WerkgelukCoaching.

Similar Posts

3 Comments

  1. Wauw! Zo passend in het traject wat ik de afgelopen twee jaar bewandel. Wel willen werken maar alle bellen gaan rinkelen. Het ego wat eist mezelf te bewijzen, groot te maken vs een heel klein bang meisje. Herkennen, erkennen en zelfwaardering voelen van binnenuit onafhankelijk van wat ik doe. Ik wandel nog…..

    1. Mooi gezegd Rilana! En hopelijk kun je er straks op terugkijken als een mooie, waardevolle (wandel)reis..

  2. Ik herken mezelf helemaal in dit artikel. Altijd maar weer proberen om beter te zijn, sneller en mooier, maar ik vergeet daarbij aandacht te besteden aan de wortels van mijn onvrede, verdriet, wanhoop enz. Ik ga nu samen met een hsp therapeut kijken of we wat kunnen herkennen, erkennen en hopelijk ook kunnen helen m.b.t. het oude zeer dat ik als kind heb opgeslagen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *