Tóch doen, al is het retespannend …

Tóch doen, al is het retespannend …

Over perfectionisme, schaamte, en je angst zien als roeping van je ziel

 

Afgelopen voorjaar werd ik gevraagd of ik een presentatie/workshop over Werkgeluk wilde geven. Voor een zaal vol mensen.

Ook al was mijn eerste reactie ‘oh help!’, ik zei toch ‘Ja!’. Ik heb inmiddels geleerd dat als er iets spannends op mijn pad komt dat ik dan gewoon ‘ja’ moet zeggen, ook al doe ik het bijna in mijn broek en heb ik nog geen idee hoe ik dat dan (in hemelsnaam) ga doen.

Onze angst geeft namelijk meestal een ‘Nee’ aan, wat we dan verklaren als ‘dit voelt niet goed dus dat moet ik niet doen’. En dat kan heel verwarrend zijn. De vraag die ik mezelf dan altijd stel is: hoe blij zou ik zijn als ik dit ‘geflikt’ heb? Als mijn antwoord dan in de richting gaat van blij, trots of zelfs uitzinnig, dan weet ik dat de ‘nee’ slechts om angst gaat en dat ik gewoon wordt uitgenodigd om in mijn grootsheid te stappen en te groeien.

Terug naar de workshop…

Ik had echt nooit gedacht dat ik dit zou kunnen of zelfs leuk zou vinden. En ergens had ik stiekem ook altijd een droom om ooit voor een grote groepen mensen te staan en me als een vis in het water te voelen op een podium.

 

Zijn onze grootste angsten vaak ook niet onze grootste dromen?

Ik kan me niet anders herinneren dan dat ik het mijn hele leven al vreselijk vond om in de spotlight te staan, met alle ogen op me gericht. Vroeger aan de eettafel thuis wilde ik er al het liefst onder kruipen, bij spreekbeurten op school stond ik echt niet vooraan in de rij, en later op mijn werk kon ik er slapeloze nachten van hebben als ik een presentatie moest geven.

Teveel ogen die me af konden wijzen, bekritiseren of zelfs uitlachen. Het ongemak was groot, de angst nog groter. Misschien ken je het wel: je enorm ongemakkelijk voelen, klotsende oksels, en op een bepaalde manier compleet verdwijnen (uit je lijf, dissociëren) en op een soort autopilot je (ingestudeerde) verhaal afdraaien.

Inmiddels is het me wel duidelijk waarom het voor mij als introverte, hooggevoelige perfectionist zo’n klus kan zijn om mezelf zichtbaar te maken. En waarom ik het liefst al die ogen uit de weg ga. Zolang de groep niet te groot is en ik het nog kan overzien is er niks aan de hand, maar zodra de groepen groter worden …

 

Schaamte

Het sleutelwoord is schaamte. Schaamte gaat niet zozeer over wat je wel of niet doet, maar over wie je ten diepste bent. Als je op een diepe onbewuste laag gelooft ‘ik ben niet ok’, dan is iedere vorm van jezelf in de picture zetten een hele grote uitdaging. Of dat nu op je werk is, als ondernemer, je relatie(s) of in een andere context van je leven.

Schaamte perfectionisme vrouw angst

En dat is waar perfectionisme uit voortkomt. En misschien hoogsensitiviteit ook voor een deel. Als je in de basis het gevoel hebt dat je niet goed bent zoals je bent, dan wordt je heel alert op mogelijkheden tot afwijzing, in welke vorm dan ook. Dan zal je je antennes continu naar buiten gericht hebben om gevaar te voorkomen en te vermijden. Daarom voel je je het veiligst als je alleen bent of in een 1-op-1 setting. ‘Hypervigilence’ wordt dit in het Engels genoemd. En het is dodelijk vermoeiend kan ik je vertellen.

 

Vriendelijke, nieuwsgierige ogen

Maar daar stond ik dus die middag. Voor een grote zaal vol mensen. En terwijl ik mijn innerlijke criticus hoorde roepen: ‘Is dit wel interessant? Dit weten mensen toch allang? Dit is toch geen nieuws onder de zon? Wie ben ik?’ deed ik mijn verhaal.

Ik begon met: “Daar sta ik dan. Als introverte, hooggevoelige perfectionist. Voor mij geen vanzelfsprekendheid dat ik voor zo’n grote groep sta.”

Tot mijn verbazing zag ik geen gevaarlijke ogen, maar juist vriendelijke, nieuwsgierige ogen die vol verwachting naar me keken, benieuwd wat ik te vertellen had.

Het ging heel goed. En ik vond het leuk, ik had er lol in! Ook toen ik vanaf de voorste rij werd gewezen op een paar foutjes in mijn presentatie kon ik erom lachen en denken: ‘ach, I’m only human’ ;-).

En toen aan het einde van de workshop een aantal deelnemers hun inzichten deelden wist ik waarom ik daar stond. Waarom ik ‘Ja!’ had gezegd en me niet had laten weerhouden door de ‘Nee’ van mijn angst.

Een dame in de zaal stond op en met tranen in de ogen vertelde ze hoe de workshop haar met de neus op de feiten had gedrukt. Ze wilde dat wij allemaal getuige waren toen ze zei: “Vanaf nu ga ik mezelf écht serieus nemen!”. Gevolgd door alle actiepunten waar ze zich die middag aan gecommitteerd had. Chapeau. Kippenvel.

 

Het gaat niet over mij

En daar gaat het over. Jezelf serieus nemen, en je missie, je Life Purpose serieus nemen. En dit groter maken dan je ego en je angsten.

Dan gaat het niet zozeer meer over jou, en wat jou mogelijk allemaal tegen kan houden, maar over wat jij bij kan dragen aan en betekenen voor anderen. En dan voelt het als een voorrecht om dat te kunnen en mogen doen.

Dat is wat mij enorm helpt om dit soort stappen te kunnen zetten. Het gaat niet over mij. Of ik het wel goed doe. Of mijn presentatie perfect is.

Ik durf inmiddels ook wel te zeggen dat ik iets te vertellen heb, met mijn kennis, mijn persoonlijke en professionele ervaring én mijn passie. En zolang mijn verlangen, mijn missie, mijn passie om anderen te ‘empoweren’ en te zien groeien en bloeien groter is dan mijn beren, dan ben ik op het juiste pad.

Want hoe bang zijn we vaak om ons werkelijke licht te laten schijnen in de wereld? Hoe vaak voelen we angst voor onze eigen ‘power’?

 

Hoe vaak laat jij je angsten regeren en zeg je ‘Nee’? Luister je werkelijk naar de roeping van je ziel? Zet je de stappen die je diep in je hart het allerliefst zou willen zetten?

Reacties op dit artikel zijn hieronder welkom. NB: om spam te voorkomen wordt je bericht niet meteen zichtbaar.

Ken je mensen voor wie dit ook interessant kan zijn? Delen mag ook! Gebruik daarvoor de social media buttons hieronder.

 

 

Similar Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *